W poprzednich dwóch częściach artykułu została omówiona świadomość zachowań rodzica oraz typowe skrajne postawy, jakie wywołuje epidemia. W części trzeciej opisana zostanie rozmowa rodzica z dzieckiem przedszkolnym.

Kiedy rodzic uświadomi sobie swoje obawy, zmieni zachowania na bardziej konstruktywne, uspokoi tkwiące w nim emocje oraz skoncentruje się na dziecku, łatwiej będzie mu przeprowadzić rozmowę o epidemii, przez co da przedszkolakowi poczucie wsparcia, bezpieczeństwa.

Rozmawiając z przedszkolakiem rodzic, powinien odpowiadać na pytania krótko i prosto, tak aby informacja przekazana była dla dziecka zrozumiała. Aby dziecko miało poczucie bezpieczeństwa oraz kontroli nad otaczającą rzeczywistością podczas wyjaśniania, na czym polega koronawirus rodzic, może wykorzystać wcześniejsze doświadczenia dziecka związane z przebytą chorobą wirusową np. ,,kiedy byłeś przeziębiony, zostawałeś w domu, żeby nie zarazić innych. Teraz musimy zostać w domu, żeby inni nas nie zarazili”.

Gdy dziecko mówi, że boi się rodzic, powinien dopytać przedszkolaka, czego się obawia. Dopiero po otrzymaniu od dziecka informacji co jest przyczyną jego lęku, rodzic może odpowiedzieć dziecku w sposób dający przedszkolakowi poczucie wsparcia, zrozumienia. W przypadku kiedy dziecko komunikuje, że obawia się zakażenia koronawirusem, rodzic obniża napięcie leku u dziecka poprzez poinformowanie go, że dzieci chorują rzadziej i słabiej, ale mogą zarazić/zakazić siebie lub innych. Rodzic powinien akceptować emocje dziecka oraz ich nie negować. Dziecku, które mówi o strachu przed zakażeniem, rodzic powinien przekazać, że rozumie jego obawę, w związku z tym, aby się nie zakazić, przestrzega się zaleceń lekarzy, którzy informują, jak należy postępować. Jak było to wspomniane w części pierwszej, słowa rodzica mają być potwierdzone zachowaniem. Gdy rodzic odwołuje się do przestrzegania zaleceń specjalistów, musi je sam przestrzegać.

Dziecko powinno otrzymać zrozumiałe oraz rzetelne informacje na temat przestrzegania zasad podczas epidemii. W przypadku dzieci przedszkolnych rodzic, podczas zabawy, może uczyć dziecko jak postępować, aby się nie zarazić. Przykładem takiej zabawy może być rysowanie przez dziecko wytłumaczonych przez rodzica zaleceń lekarzy, zabawa w bezpieczne odstępy na wzór zabawy ,,ciepło, zimno” (gdy dziecko znajduje się zbyt blisko rodzic, mówi gorąco).

W przypadku kiedy dziecko zadaje pytanie, na które rodzic nie zna odpowiedzi np. kiedy skończy się epidemia?, nie należy oszukiwać dziecka. Rodzic powinien szczerze powiedzieć, że nie zna odpowiedzi na to pytanie i nie wie, kiedy skończy się epidemia. Aby dać dziecku nadzieję, rodzic może powiedzieć, że naukowcy oraz lekarze pracują nad szczepionką, która ma zwalczyć wirusa. O odkryciu szczepionki oraz o zakończeniu epidemii dowiecie się z wiadomości w internecie, telewizji, a wtedy wrócicie do zajęć sprzed epidemii.

Poczucie stabilności u dziecka rodzic może budować poprzez wspólne zaplanowanie dnia podczas kwarantanny.

Podsumowując, najważniejszymi elementami podczas rozmowy z dzieckiem o koronawirusie są:

1. Uświadomienie przez rodzica odczuwania nieprzyjemnych emocji oraz swoich zachowań.

2. Zmiana niekonstruktywnych zachowań na zachowania konstruktywne.

3. Przeprowadzenie szczerej rozmowy z dzieckiem, która:

a) jest oparta na rzetelnych źródłach informacji,

b) w rozmowie emocje dziecka są akceptowane przez rodzica,

c) rodzic podczas rozmowy odwołuje się do sytuacji, doświadczeń dziecka sprzed epidemii,

d) przedstawia dziecku, w jaki sposób zapobiegać zakażeniu,

e) słowa rodzica są potwierdzone zachowaniem, a zachowanie słowami.

4. Stworzenie wraz z dzieckiem planu dnia.

5. Podtrzymanie wprowadzonych wyżej wymienionych zmian.

Kończąc artykuł, zachęcam do poszukiwania pozytywnych stron sytuacji epidemiologicznej w kraju. Czas ten jest dobrą okazją do wzmocnienia rodzinnych więzi, zauważenia postępów rozwojowych dziecka, które w życiu codziennym umykały z powodu pracy, obowiązków domowych. Jest również okazją do spędzenia go przy wspólnej zabawie, która obniża napięcie emocjonalne zarówno dzieci, jak i dorosłych.