12 lutego 2026 roku chętni uczniowie klas szóstych, siódmych i ósmych Szkoły Podstawowej w Tarnawatce wyjechali do Tomaszowskiego Domu Kultury na spektakl „Dziady cz. II” Adama Mickiewicza w wykonaniu Teatru Nowoczesnego z Krakowa. W folderze teatru była zapowiedź niezwykłej podróży do świata żywych i umarłych.

Spektakl przeniósł nas do kaplicy w małej wiosce, gdzie raz w roku odprawiane jest starodawne święto Dziady. W blasku świec, w wieczornej scenerii, byliśmy świadkami obrzędu łączącego dwa światy – żywych i zmarłych. Na scenie pojawiły się duchy dzieci, duch grzesznika oraz dusze cierpiące, które prosiły żyjących o pomoc i modlitwę. Przedstawienie ukazywało uniwersalne problemy ludzkości: walkę dobra ze złem, potrzebę odkupienia, konfrontację z własnym sumieniem oraz tęsknotę za zbawieniem.  Spektakl był dla naszych uczniów niezwykłym doświadczeniem, zwłaszcza że część z nich oglądała go już z bagażem szkolnych refleksji. Uczniowie klas siódmych i ósmych mieli bowiem za sobą lekturę obowiązkową – czytanie, analizę i omówienie dramatu na lekcjach języka polskiego. Byli już po zajęciach, które pomagały uporządkować i zapamiętać treść utworu oraz zrozumieć jego głębokie przesłania dotyczące winy i kary, miłości, odpowiedzialności oraz ludzkiego losu. Dzięki temu mogli spojrzeć na sceniczne obrazy dojrzalej, porównać własne wyobrażenia z interpretacją reżysera i jeszcze pełniej przeżyć przedstawienie.

Dla uczniów klasy szóstej było to natomiast pierwsze spotkanie z „Dziadami” w takiej formie. Choć dopiero za rok będą omawiać tę lekturę jako obowiązkową, z pewnością wrócą pamięcią do nastrojowej scenerii i obrazów ze sceny w Tomaszowie lubelskim. To doświadczenie stanie się dla nich cennym punktem odniesienia podczas przyszłych lekcji i pomoże lepiej zrozumieć świat przedstawiony w romantycznym dramacie Adama Mickiewicza.

Na uwagę zasługiwała starannie dobrana scenografia, nastrojowe oświetlenie oraz budzące dyskusje kostiumy poszczególnych postaci. Bardzo ważną rolę odgrywały światła, szczególnie zapalonych świec,  które budowały atmosferę tajemniczości i grozy. Dodatkowym atutem były autorskie kompozycje muzyczne wzmacniające emocje i intensyfikujące przeżycia widzów, choć część uczniów miała na ich temat krytyczne uwagi.

Każda scena prowokowała do refleksji nad sensem życia, odpowiedzialnością za własne czyny oraz znaczeniem pamięci i modlitwy za zmarłych.
Nad bezpieczeństwem uczniów i kulturalnym zachowaniem czuwały panie: Aneta Mużacz, Wiesława Pióro i Monika Borek, którym bardzo dziękuję.

W drodze powrotnej autokarem dzieliliśmy się swoimi opiniami. Przeważały głosy pozytywne. Wyjazd do teatru był cennym doświadczeniem artystycznym i ważnym uzupełnieniem szkolnej edukacji. „Dziady cz. II” okazały się głęboką lekcją zrozumienia i szacunku dla przeszłości.

Małgorzata Knafel