Uczniowie klas I-III w dniu 12 kwietnia 2022r. wyjeżdżali do Tomaszowskiego Domu Kultury na spektakl „Zajączkowe niespodzianki”. Głównym celem wyjazdu  było wprowadzenie w świat sztuki teatralnej, rozwijanie wyobraźni, kształtowanie kulturalnego zachowania się w miejscach publicznych.
Spektakl nawiązywał do   tematyki nadchodzących Świąt Wielkanocnych. Opowiadał o przemijaniu, przebaczaniu i o cudzie narodzin. Dzieci były zachwycone postaciami występującymi na scenie takimi jak: Zima, która została przemieniona w Marzannę, a następnie w stracha na wróble , który pilnował obsianych pół,  Wiosenką, szybkonogim zającem Kicusiem, krukiem oraz kolorową pisanką, z której wyskoczyło żółte, rozkrzyczane kurczątko. Zając Kicuś podlewał najważniejsze ziarno z którego wyrosło nowe życie. Do tej pracy zaangażował dwoje naszych pierwszoklasistów: Piotrusia i Kingę, którzy za pomoc w tej pracy otrzymali uzestawy do malowania pisanek. Na zakończenie Kicuś przyniósł koszyk wielkanocny wypełniony przygotowanymi do święcenia pokarmami. Było wspólne śpiewanie i składanie życzeń przy słowach refrenu piosenki „To jest Wielkanoc, wiec dary życia do kosza włóż,wstań bardzo wcześnie, wstań wcześnie rano, życzenia zdrowia i szczęścia złóż”. Dzieciom bardzo podobał się spektakl i w trakcie drogi powrotnej, a później na zajęciach dzieliły się swoimi wrażeniami.

Elżbieta Jakubczak

Światowy Dzień Świadomości Autyzmu to święto obchodzone corocznie 2 kwietnia, mające na celu podnoszenie świadomości społecznej na temat autyzmu.

W naszej szkole z tej okazji przygotowano gazetkę z najważniejszymi informacjami odnośnie trudności z jakimi zmagają się osoby dotknięte tym zaburzeniem, oraz przygotowano audycje radiową.

1 kwietnia wśród nauczycieli i uczniów dominował w ubiorze kolor niebieski. 

Mamy nadzieje, że  nasze działania poszerzą wiedzę i tolerancję naszych uczniów wobec osób dotkniętych autyzmem i innymi zaburzeniami rozwoju. 

                                                      Marta Rebizant 

Bohater dzisiejszego odcinka- przedmiot niepozorny, o prostej- by nie rzec nieciekawej- budowie, niemal niezauważalny wśród wielkiego zestawu dawnych (a tym bardziej współczesnych) sprzętów gospodarstwa domowego. Cóż interesującego może być w tak prostym przedmiocie? A jednak….

Narzędzie do przesiewania, bo o nim mowa, było nieodzownym sprzętem w każdym domu i obejściu. Znane i używane było od wielu stuleci, ale dopiero w XVII/XVIII wieku zaczęto wytwarzać je w sposób zorganizowany, w systemie pracy nakładczej.

Obecnie nazwy sito, przetak i rzeszoto najczęściej używane są zamiennie i utożsamiane błędnie z jednym przedmiotem. Jednak dawniej, pomimo podobnej konstrukcji, każde z nich służyło nieco innym celom.

Sito wykorzystywano głównie do przesiewania mąki i odcedzania, a jego drobne oczka gwarantowały dokładne oddzielenie ewentualnych zanieczyszczeń lub grudek. Przetakiem, posiadającym nieco większe prześwity przesiewano zboże- koliste ruchy powodowały przesuwanie się ziaren ku brzegom i gromadzenie zanieczyszczeń w środkowej części, co ułatwiało ich ręczne usuwanie. Rzeszoto sprawdzało się w oddzielaniu znacznie większych elementów, np. ziaren grochu.

Pomimo różnych funkcji budowa tych sprzętów była bardzo podobna. Wszystkie posiadały okrągłą obręcz wykonaną z łubu, czyli pasa drewna ścinanego specjalnymi narzędziami przez łubiarzy. Obręcz obciągano siatką, którą przymocowywano za pomocą drutu lub łyka przeciąganego przez otwory wywiercone w dolnej części obręczy. Miejsce zespolenia dodatkowo wzmacniano listewkami- tzw. pierścieniami tak, aby siatka nie wysunęła się podczas używania sprzętu. Czynności te zwane obsadzeniem i obszywaniem wyodrębniły się jako specjalistyczne, odrębne prace przy wyrobie sit.

Podobnie specjalistycznym zajęciem był wyrób siatek, które różniły się materiałem, splotem, gęstością i rozmiarem. Tkane były one na małych warsztatach tkackich zwanych sitarkami. W sitach stosowano włosie końskie, które przed I w. św. sprowadzano głównie z centralnej Rosji i Syberii- włos koni stepowych był ceniony ze względu na swą długość i trwałość. Następnie następowała długotrwała obróbka włosia:  sortowanie, gatunkowanie, pranie, farbowanie, bielenie, suszenie, czesanie, równanie. Tak przygotowane włosie trafiało wreszcie na warsztat.

Oprócz siatek z włosia wyrabiano też siatki z łyka drzewa (lipowego) oraz siatki druciane, które rozpowszechniły się po I w. św.

Wraz z nastaniem wiosny z głównego ośrodka sitarskiego- Biłgoraja, wyruszali sitarze, dźwigając na plecach swe wyroby wytworzone przez całe rodziny w okresie zimowym. Bogatsi rozwozili swój towar na specjalnych wozach, mieszczących nawet po kilkaset sztuk. Sita, przetaki i rzeszota sprzedawali wędrując aż do późnej jesieni nie tylko po Polsce- docierali do Czech, Prus, na Węgry, w głąb Rosji, a nawet do Turcji.

Rozbrzmiewające więc po wsi „Idzie sitarz...” było nie tylko zapowiedzią możliwości  kupna nowego sita, ale też usłyszenia nowinek i ciekawostek z szerokiego świata.

Cóż interesującego może być w sicie? A jednak…

                                                                                                          Wiesława Pióro

                                                                                                          Ewa Zieńko

Kolejna odsłona akcji „Dzień bez plecaka” za nami. Niektórzy uczniowie wykazali się jeszcze większą kreatywnością niż ich poprzednicy. Z przeprowadzonej ankiety wynika, że zdecydowaną większością głosów wygrał pomysł ucznia klasy 7b – Szymona Gielmudy – drzwi od samochodu

                   II miejsce – Karolina Czyż – wózek dla lalek (7a),  

                   III miejsce – Jakub Kuźniarz – taczka (7a)

Zwycięzcy otrzymali słodkie nagrody. Serdecznie im gratulujemy J

W kolejny czwartek bawimy się dalej! Zapraszamy!!